Hoera! Ik blog vandaag 6 jaar

26.6.21

Vandaag zou de dag zijn waarop ik mega enthousiast verkondigde dat Ambers Things 6 jaar was geworden. Probleempje...Deze blog heet geen Ambers Things meer en feesten, goh ja...


Oké, ik ga heel eerlijk zijn...ik heb voor het eerst in die 6 jaar niet het gevoel dat er iets te vieren valt. Sterker nog, ik was het dees jaar zelfs volledig vergeten tot ik het zonet in mijn agenda zag staan en dat zorgde voor een grote krop in mijn keel.

Mijn hoofd staat duidelijk niet meer bij het schrijven of nu ja, ik wil schrijven, ik wil enorm veel schrijven, maar het lukt me niet. Der is zoveel dat ik schrijven wil, zoveel dat ik delen wil, maar het lukt me niet. Ik zit vast. 

Enfin ik zit niet vast, want ik ben begonnen aan het nieuwe project waar ik het bij de aankondiging van Happybeat over had. Ambers Things is terug, terug als verlengde van Happybeat, als project dat ervoor moet zorgen dat mijn leven leuker wordt. Maar misschien, wanneer ik er goed over nadenk, is Ambers Things misschien ook terug omdat ik vlucht. 


Misschien probeer ik door het vol proppen van mijn agenda met leuke dingen wel gewoon alle shitzooi van mij weg te duwen zoals pilletjes voor de hoofdpijn of whatever.

Maakt dat van mij niet allemaal een leugenaar? Ik roep de hele tijd dat ik eerlijk wil zijn, mezelf wil tonen om andere te helpen en dan doe ik dit? Eerlijk gezegd, dat in mijn achterhoofd hebben, maakt het er niet makkelijker op en eigenlijk is het bullshit. Want ik deel wat ik wil, wanneer ik dat wil. 

Maar misschien, ben ik niet bang voor het al dan niet zijn van een leugenaar in jouw ogen. Misschien ben ik vooral bang omdat ik mezelf voorlieg. Omdat ik maar blijf zeggen dat het goed gaat, terwijl dat niet zo is. Omdat ik maar blijf doen alsof het me allemaal niet meer kan schelen, terwijl dat wel zo is. En omdat ik doe alsof ik leef in licht, terwijl een gevoel van gemis mij overschaduwd. 

In die 6 jaar dat ik blog heb ik mij nooit iets aangetrokken van wie mijn woorden leest. Ik heb elk artikel dat ik ooit geschreven heb, of het nu voor op dit stukje internet was of voor dat van een ander, 6 jaar lang gepubliceerd door te doen alsof er niemand aan de andere kant zat. 

Maar nu, nu ik zoveel nood heb aan het schrijven en het delen van die woorden, houdt het feit dat ik niet meer kan doen alsof er niemand aan de andere kant zit mij tegen. Elk woord moet opeens worden gewogen omdat alles wat ik schrijf wordt geanalyseerd en becommentarieert door mensen waarvan ik zou willen dat ze wegblijven uit mijn bubbel. En dus zit ik vast, schrijf ik oppervlakkige stukken tekst en citeer ik K3 in de hoop dat ik zelf ga luisteren naar wat ik anderen adviseer te doen.

Gek genoeg, heb ik dat laatste nu onbewust gedaan. Ik heb mijn pen gepakt (of ja, mijn toetsenbord) en (een deel van) mijn verhaal neergeschreven. Ik heb mezelf zonet 700x vertelt dat ik het kan, subiet op publiceren drukken en wie weet kan ik, van zodra dit artikel online staat wel echt feest gaan vieren (samen met de dieren uit het sprookjesbos natuurlijk). 


Bij deze de context van mijn K3 geleuter, dan kan iedereen terug volgen. 

Kortom, het is allemaal effkes enorm zwaar, kut en lastig. Ik heb geen idee wanneer ik terug ga kunnen schrijven maar uhhhh Hoera! Ik blog vandaag 6 jaar! 


Note: op het moment dat ik op de grote oranje knop 'publiceren' klik is het 25 juni, iets van een 23u20 en zo staat mijn artikel klaar voor over een paar uurtjes. 

3 opmerkingen

  1. Ai poepie toch! Herkenbaar wel zo, dat vastklampen aan elk klein ding en doen alsof alles goed is. Ik vergeleek dat altijd met alsof ik in een dichte mist zat en wild in't rond aan't zwaaien was om iets te vinden waarmee hij zou wegtrekken maar dat gebeurde eigenlijk pas toen ik echt durfde toegeven dat het niet goed ging en dat ik daar nu niet direct een oplossing voor had. Niets mis met toegeven dat het niet gaat, niets mis met hulp zoeken als je dat zou willen. Je kan altijd opnieuw beginnen of fuck it zeggen.
    En toch ook gefeliciteerd met je zes jaar bloggen! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hai toch :( Ik leef met u mee! Herkenbaar ook die strijd hoor, ik vind het mooi ook hoe je daar eerlijk over durft te zijn. Nu sowieso, you do you he :) En tis zoals Irene zegt, niets mis met toegeven dat het niet gaat of om hulp te zoeken.

    En uiteraard: proficiat met de 6de (!!) verjaardag van het bloggen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Om te beginnen: wat goed dat je dit stuk online hebt gezet! Dat moet misschien best een struggle zijn geweest. Ik herken de struggle heel erg. Het is heerlijk om te schrijven zonder te denken aan wie het wellicht gaan lezen. Houdt je bubbel daarom lekker klein en laat de mensen gaan die je niets goeds brengen. En zitten de mensen al niet in je persoonlijke bubbel? Dan is hun mening ook niet relevant. If it is good for you, just do it. I support you!

    BeantwoordenVerwijderen

Some Instagrams

© Happybeat. Design by FCD.